Reynslusögur af dáleiðslu

Komin í dáleiðslu til Hólmfríðar til að átta mig á orkuleysi og þreytu.

Ef börnin komu of seint í skólann eða ég of sein í vinnuna byrjaði ég strax að dæma mig. Ég fór strax að hugsa hversu ómöguleg ég væri. Ég óttaðist líka að missa dag úr vinnu þó ég væri veik og vissi vel að ég yrði að hvíla mig til að ná heilsu aftur.

Ég stjórnaði heimilinu og fólkinu mínu með því að leiðbeina þeim. Ég var alltaf við stjórn og mjög dugleg. Ég vissi reyndar ekki hversu stjórnsöm ég var fyrr en eftir dáleiðslutímann og líklega var ég búin að vera of dugleg of lengi. Hélt bara að lífið væri svona.

Ég hef verið mjög orkumikil í vinnunni og ánægð þar, en lítil orka heima og þreytt um helgar og hef notað kaffi óspart til að hressa mig við yfir daginn en borða annars frekar hollt, er reyklaus og æfi 3x í viku.

Hraust með gott líf en sjaldan innri gleði.

Ég bjó til streitu því ég þurfti alltaf að vera 100% og gerði fólkið mitt óöruggt og var um leið ómeðvitað að kenna börnunum mínum að verða eins og ég.

Ég sá að ég er haldin fullkomnunaráráttu og þurfti alltaf að hafa allt í lagi í kringum mig til að líða vel. Ég vildi t.d. ekki hitta fólk ef ég var ekki máluð eða rétt klædd og ef ég hafði ekki náð að taka til á föstudegi þá var ekki hægt að bjóða fólki heim þá helgina.

Ég hafði víst stjórnað manninum mínum og um leið gert hann óöruggan. Ég fékk stundum samviskubit að sýna börnunum mínum þessa hegðun.

Markmið mín eftir dáleiðsluna eru þau að sleppa tökum og hætta að stjórna og hefur mér gengið mjög vel og er mun afslappaðri. Það er líka ekkert stórmál þó einhver neiti að læra heima eða ég fari ómáluð út. Eins ef maðurinn minn er ósáttur við vini sína, þá er það ekki heldur mitt að hafa áhyggjur af.

Nú þegar ég er mun afslappaðri, held ég orkunni minni betur.

Það er ótrúlega afslappandi að hugsa stundum: Þetta skiptir engu máli!

Ég hef átt erfitt með að rifja upp minningar, eins og ég hafi lokað á barnæsku mína og þá bæði góðar og slæmar minningar.

Þar sem börnin mín hafa verið að spyrja mig hvernig þetta og hitt hafi verið hjá mér í æsku og ég ekki getað svarað datt mér í hug að skoða hvort hægt væri að hressa upp á minnið með dáleiðslu.

Ég valdi Hólmfríði þar sem ég fann út að hún væri með mikla reynslu sem dáleiðari hér á landi og virkaði traustvekjandi.

Það sem kom mér verulega á óvart var að ég hafði verið með dramatískara móti sem barn og þurfti ég að skoða sársauka sem fólst í því að týna handprjónaðri peysu frá langömmu minni í skólanum. Eftir á var þetta frekar fyndið en alls ekki á meðan ég var í minningunni á dáleiðslubekknum. Ég var 6 ára og nýbyrjuð í skóla og þessi peysa var í miklu uppáhaldi. Hún var þó alls ekki ný og orðin frekar lítil á mig en hún hvarf eftir mjög skemmtilegan leikfimistíma sem var mjög sársaukafullt og ég grét í 3 daga því hún fannst ekki. Þetta var sem sagt mín fyrsta dramatík.

Það sem var síðan frekar skemmtilegt var hoppið eins og Hólmfríður kallaði það.

Þegar ég var búin að skoða dramatíkina varðandi peysuna þá hoppaði ég yfir í mig 48 ára og fékk spurninguna: Hvernig er dramatík öðruvísi í dag 48 ára? Er hún eitthvað öðruvísi?

Þessi vinna var virkilega skemmtileg og gaf mér sýn á hvernig ég hafði breyst með árunum og hvar ég sæti föst í dag eins og í óttanum og hafði ekki hugmynd um að ég héldi pikkfast í öryggi.

Ég fékk spurningar eins og þessar:
Hvað hefur ótti gert fyrir þig?
Hefur ótti breytt þér?
Hvað hefur öryggi gert fyrir þig?
Hvenær manstu fyrst eftir öryggi?
Hversu mikilvægt er öryggi í dag?

Ég var mjög ánægð með þennan tíma og ætla að leyfa mér að fara í endurkomu til að skoða minningar.

Ég upplifði mikinn létti eftir tímann og ég á auðveldara með að segja frá æskunni ef einhver spyr mig og eins skoða ég góðu og fyndnu minningarnar af og til þegar ég læt hugann reika.

Virkilega jákvæð og frelsandi vinna sem ég mæli hiklaust með.

Við vinkonurnar sóttum allar um í sama menntaskóla og ég var sú eina sem var ekki tekin inn.

Þetta var mikil höfnun og ég missti sjálfstraust.

Ég á ekki auðvelt með að læra og þarf að hafa fyrir hlutunum þannig að vera vinalaus í skólanum ofan á hitt var bara of erfitt.

Mig langaði strax til að hætta og byrjaði að mæta illa og í raun var ég ákveðin í að hætta. Ég átti erfitt með að vakna á morgnana því ég átti ekki vini í skólanum og mig langaði ekki þangað.

Einn daginn sagði mamma mér frá dáleiðslu sem væri kannski eitthvað fyrir mig. Ég hugsaði að ég hefði engu að tapa og ákvað að mæta í einn tíma og sjá hvort það hjálpaði en ég hafði litla trú á því. Ég var svartsýn.

Tímarnir urðu 2 og þeir breyttu lífi mínu því ég byrjaði að mæta í skólann og ég náði prófunum og ég byrjaði í nýjum skóla í janúar.

Í dáleiðslunni lærði ég að setja mér markmið. Ég vann með raunhæf markmið og bara eitt í einu. Ég var viss um að vilja skipta um skóla en sá að best væri að klára önnina og skipta svo til að dragast ekki aftur úr.

Það sem mér fannst skemmtilegt var að við unnum með prófkvíða og hvaða einkunn ég vildi fá en þessi markmið áttu auðvitað að vera raunhæf. Ég átti svo að sjá fyrir mér hvernig ég myndi læra fyrir prófin og hvernig mér myndi ganga. Ég sá að ég fékk ágætis einkunn í sumu og rétt náði öðrum fögum en það voru akkúrat markmiðin mín og þau voru raunhæf.

Til að ná þessari hugsun var unnið með sjálfstraustið þar sem ég sá allt þetta fyrir mér gerast.

Hefði ég hætt eins og ég ætlaði, þá hefði ég misst heila önn, en ég kláraði og fékk fögin metin og fór í annan skóla. Það var ekki skólinn sem vinkonur mínar fóru í en það var skóli sem ég var mun sáttari við og ég er strax búin að kynnast nýjum krökkum. Líklega hefur það gerst því ég var ánægð. Í hinum skólanum var ég svo óhamingjusöm að enginn nálgaðist mig. Ég var með lokað fyrir samskipti því ég var ósátt.

Það er ótrúlegt hvernig hugurinn getur orðið stopp eins og að ganga á vegg og komast ekki lengra.

Ég er mjög þakklát fyrir þennan stuðning, hvatningu og hjálp sem ég fékk.

Ég er í sambandi með manni sem hefur stjórnað mér.

Hann er búinn að stjórna mér í mörg ár og svo er hann stórkostlegur framhjáhaldsseggur.

Það sem er verst í þessu öllu er að ég er búin að vera að reyna að hjálpa honum öll árin.

Hvernig er annars hægt að verða svo meðvirkur?

Líklega er hann andlega veikur og ég orðin það með honum. Það er víst auðvelt að veikjast með þeim veika og sumir þurfi ekki nema 3 mánuði til að veikjast í svona sambandi.

Við eigum börn saman og hann er fyrirvinna að stóru leyti og hann veit það.

Hann hefur stjórnað stórkostlega með líðan sinni og þannig beitt andlegu ofbeldi. Þegar hann hefur verið í fýlu þá var í lagi að öllum liði illa og hann var oft í fýlu og hann stjórnaði með fýlunni en þannig beitti hann andlegu ofbeldi.

Hann er þunglyndur og þegar hann var þunglyndur tiplaði ég stanslaust á tánum í kringum hann. Börnin okkar gerðu það líka. Þau lærðu af mér.

Þegar hann varð þunglyndur þurfti hann að fara. Hann þurfti að draga sig í hlé til að losna við okkur. Losna undan álaginu sem var ég og börnin. Þá fór hann í framhjáhaldsferðirnar og stundum erlendis. Stundum var hann í 3 daga og stundum nokkrar vikur og þegar hann fór í burtu þá var hann í stanslausu símasambandi við mig. Þá var ég ómissandi en þá óð hann yfir mig og lét mér líða illa því ég átti sök á því hvernig komið var fyrir honum.

Ég tiplaði á tánum í kringum hann þegar honum leið illa til að honum liði betur. Ég var alltaf að hugsa um hann og þannig vonaði ég að hann færi að hugsa vel um mig.

Ég hafði slæm áhrif á börnin okkar þegar hann óð yfir mig með vanlíðan sinni.

Það var svo vont að vita af hinum konunum. Þegar ég hugsaði um þær varð ég orkulaus og þreytt og stundum hélt ég að þetta væri allt ímyndun í mér og ég væri þessi veika og stundum óskaði ég mér að það væri ímyndun en þegar ég fann einhver skilaboð þá mundi ég að það var hann sem var veikur og skilaboðin fann ég bæði í símanum hans og í tölvunni hans frá öðrum konum og þá gekk ég á hann og hann viðurkenndi framhjáhöldin en sagði þau mér að kenna. Ég væri vond við hann og hann fengi enga huggun hjá vondri konu.

Stundum langaði mig að losna við hann, en mest langaði mig að breyta honum. Breyta honum í manninn sem ég giftist fyrir rúmum 10 árum.

Þegar hann var þunglyndur fann hann lausn annars staðar. Hann lét sig hverfa úr hinu daglega umhverfi í nýtt umhverfi þar sem hann gat flúið sjálfan sig. Þá stjanaði hann við aðrar konur og hann borgaði. Hann gekk stundum svo langt að borga mörg hundruð þúsund krónur fyrir þær og það viðurkenndi hann þegar við áttum ekki pening.

Hvernig var hægt að vera konan sem bíður eftir að þessi maður breytist? Hún hlýtur að vera veik.

Ég hef gengið reglulega til sálfræðings og enga lausn fundið. Mig langar bara alltaf að fá manninn minn aftur eins og hann var fyrstu árin. Þá var hann til staðar fyrir mig og við vorum ástfangin en þá ást hefur hann ekki sýnt mér í mörg ár.

Ég hef sjálf verið þunglynd í langan tíma. Sjálfur notaði hann þunglyndið sem vopn.

Stundum var hann hress og reyndi að bæta fyrir syndir sínar. Þá hélt ég að hann væri að koma aftur til baka til mín.

Ráðþrota komin í dáleiðslu til Hólmfríðar

Ég var þunglynd, orkulaus og þreytt þegar ég gekk inn til hennar og ég gekk líka þreytt út úr fyrsta tíma en kærulausari. Ég fór í gegnum fullt af tilfinningum sem sneru að mér og það var bara hörkuvinna. Daginn eftir vaknaði ég öðruvísi. Ég fann einhvern frið. Það var ekkert að trufla mig og það sem mér fannst kannski best við vinnuna var að Hólmfríður vildi eingöngu vinna með mig en ekki einhverja ákvörðunartöku.

Ég þurfti að finna styrkinn minn til að standa með mér. Finna styrkinn til að hugsa um mig.

Ég hætti að hugsa um manninn minn en ég var áfram á heimilinu. Ég sá hann þarna bara eins og sjónvarpskassa. Hann var öðruvísi, hann hafði ekki áhrif á mig lengur.

Eftir þriðja tíma sagði Hólmfríður mér að ég þyrfti ekki að koma aftur neitt á næstunni því nú væri ég nógu sterk.

Ég þyrfti ekki að ákveða hvað ég vildi gera því það kæmi af sjálfu sér. Annaðhvort myndi ég svara fyrir mig eða fara.

Þetta fannst mér svolítið skrítið og satt best að segja fannst mér þetta hálfgerð höfnun en það liðu ekki nema 5 dagar þar til ég var búin að taka stjórnina í mínar hendur.

Ég var orðin nógu sterk til að setja honum mörk. Annaðhvort færi hann eða hann kæmi vel fram. Það var ekki bara hvað ég sagði heldur hvernig ég sagði það.

Það er engin sérstök reynsla komin á þetta enn en mér líður svo miklu betur og það er akkúrat það sem máli skiptir.

Að láta grímuna falla var ekki svo auðvelt en mikið var gott að losna við hana.

Stundum vissi ég ekki hvernig mér leið og oft grét ég af því ég vissi ekki hvernig mér átti að líða. Ég gat erfiðlega skilið þær tilfinningar sem komu upp og ég óttaðist þær líka. Ég óttaðist viðbrögð annarra við hegðun minni og ég óttaðist að þegar mér leið vel að mér myndi líða illa seinna. Þegar mér hafði liðið vel í nokkra daga beið ég eftir fallinu. Beið eftir niðursveiflunni og hætti að njóta augnabliksins.

Ég var dugleg að loka mig inn í skel, og ef ég var spurð hvernig ég hefði það, þá hafði ég það bara fínt og oft fékk ég að heyra að ég væri alltaf svo hress.

Ég var alin upp af foreldrum sem stjórnuðu umhverfinu.

Þegar ég svaraði dónalega fékk ég ekki lengur það sem ég átti að fá því ég svaraði vitlaust. Ég fékk oft að heyra að ég væri vonlaus, ég væri misheppnuð.

Það var oft þungt andrúmsloft heima en líka oft létt og skemmtilegt.

Þegar andrúmsloftið heima var þungt þurfti ég að passa vel hvað ég segði til að verða ekki skömmuð. Þegar andrúmsloftið var þungt þá grét mamma en sagði aldrei hvað væri að. Ég fékk bara að heyra að ekkert væri að. Ég átti mjög erfitt með að skilja af hverju mamma væri að gráta þegar ekkert var að.

Stundum var mamma mjög glöð og ég vissi ekki af hverju. Ég spurði mömmu af hverju hún væri svona glöð og hún sagði bara af því bara. Ég átti erfitt með að átta mig á af hverju mamma væri svona glöð eða sorgmædd og aldrei var neitt að, né neitt skemmtilegt.

Ég lærði á andrúmsloftið heima. Ég lærði að vera í sama takti og andrúmsloftið heima. Ef það var þungt þá fór ég varlega og passaði að tala lítið og helst ekkert og ég var dugleg að hjálpa til, og þegar andrúmsloftið heima var létt leið mér betur, en ég þurfti þá sérstaklega að passa að skemma það ekki með því að segja eitthvað vitlaust.

Þegar ég sagði eitthvað vitlaust var mér refsað. Ég fékk ekki að koma heim með vinkonu. Ég fékk ekki að borða eftirréttinn. Ég fékk ekki að vera ég. Ég lærði að vera hlutur í umhverfinu sem skipti um liti eftir loftslagi en fljótlega lærði ég þó að vera bara svört eða hvít og þá meina ég allt eða ekkert.

Ég þurfti auðvitað að vera fullkomin og gera allt vel þó ég vissi að enginn væri fullkominn og þegar mér mistókst þá refsaði ég sjálfri mér.

Ég féll í þunglyndi, ég varð vonlaus, ég var einskis virði, ég varð ekkert.

Ég hafði þróað með mér streitu vegna andrúmsloftsins. Ég varð stressuð. Ég var ekki nógu góð. Ég gat ekki staðið undir væntingum og síðar þegar stressið var farið að eflast þá kom kvíðinn og svo varð hann furðulegur og kom upp einmitt þegar ég var að fara að gera eitthvað skemmtilegt.

Einn daginn áttaði ég mig á að ég væri orðin gamla umhverfið mitt.

Ég var orðin eins og foreldrar mínir þrátt fyrir að hafa aldrei liðið vel í því umhverfi og þrátt fyrir að skilja ekki pabba minn því hann var stjórnsamur og skapstór og þrátt fyrir að skilja ekki tilfinningar mömmu þegar hún var döpur eða glöð.

Ég var orðin hlutur á mínu eigin heimili 30 ára.

Í dag er ég búin að vinna í mér og á batavegi. Ég veit að margir eru í mínum sporum þó saga þeirra sé ekki eins og mín.

Fyrst af öllu var að fyrirgefa og losna við fórnarlambið, en stundum er gott að vera fórnarlamb. Síðan að losna við meðvirknina og semja við streituna og kvíðann eða semja við streituna til að losna við fórnarlambið.

Þegar allt þetta var farið hvarf þunglyndið og velgengni tók við.

Ég er ákveðin, vel gift í góðu starfi. Ég á börn í velgengni en á erfitt með að sleppa tökum og hef óþarfa áhyggjur og alltaf stutt í reiðina.

Mér finnst að allt sem ég geri þurfi ég að gera svo vel og oft eyði ég ótrúlegri orku í að koma einhverju í lag sem aðrir kæra sig ekki einu sinni um að ég geri.

Ég hef líka ímyndað mér að fólk sé að tala um mig og hugsa um mig þó það sé alls ekki rétt og þessar hugsanir koma út í reiði en þessar hugsanir hafa þó aðeins komið upp undir miklu álagi.

Síðustu árin hefur þetta verið að ágerast ásamt streitu og vanlíðan og skilað sér bæði andlega og líkamlega.

Maðurinn minn hafði farið til Hólmfríðar til að hætta að reykja og var hann mjög sáttur þannig að ég pantaði tíma fyrir mig.

Ég var ekki vön að opna mig og tala um líf mitt enda dugleg að loka á tilfinningar í gegnum árin. Líklegast var einhver harka í uppeldi mínu þó ég ætti góða foreldra. Ég þurfti alltaf að standa mig vel og svo voru allir alltaf svo uppteknir og lítið um kærleika.

Í dáleiðslu þessari staldraði ég við og skoðaði minningar og það var ótrúlegt hversu auðveldlega þær komu. Ég fór í nokkuð þægilega dáleiðslu og upplifði rosalega slökun.

Ég stökk á milli minninga og sá af hverju ég tæki hlutum svona nærri mér og af hverju ég væri svona mikill stjórnandi. Ég var alltaf að hugsa um aðra þó þeir vildu það ekki og ekki skrítið að ég væri örmagna eftir alla „vinnuna“ sem ég hafði unnið síðustu árin.

Í þessari dáleiðslu fékk Hólmfríður mig til að skoða sjálfa mig, staldra við og sjá hversu mikilvægt er fyrir mig að hægja á hraðanum og hugsa betur um mig og sleppa tökum á öðrum.

Ég upplifði mikið álag þar sem verkefni komu úr öllum áttum vegna breyttra aðstæðna á vinnustað, og um leið var ég að fást við erfiðleika í sambandi. Þetta tímabil stóð í nokkra mánuði og streitan óx upp úr öllu valdi.

Það voru töluverðar breytingar á vinnustað sem ég virtist þola vel í byrjun en eftir einhverjar vikur fór ég að taka eftir að ég var bókstaflega að brenna út. Ég sem var alltaf sterk og gat allt. Ég var vön að stökkva úr einu í annað eins og ekkert væri og hafði lengi borið mikla ábyrgð í starfi.

Þegar álaginu lauk og allt varð aftur venjulegt þá sat streitan eftir. Hún fór ekki og ég komin með líkamleg einkenni. Þetta voru greinilega viðvörunarmerki sem líkaminn var að gefa mér og ég dreif mig í jóga og hugleiðslu og þó það væri ágætt þá hjálpaði það ekki.

Ég fann að þetta var eitthvað djúpt, eitthvað óunnið úr fortíðinni sem hafði komið upp á yfirborðið vegna tilfinninga sem komu upp á álagstímabilinu.

Mér var bent á Hólmfríði dáleiðara og pantaði tíma.

Í tímanum sem var hálftíma viðtal á undan dáleiðslunni var ég spurð út í alla mögulega streitu síðustu árin til að kanna hvort ég væri að blanda saman nýrri streitu við gamla reynslu. Síðan var unnið með þetta í dáleiðslunni og fann ég þá hvað var að hrjá mig.

Þar sem ég var alltaf svo dugleg og hress þá var ég líka dugleg að loka á tilfinningar eða verkefni sem komu upp og hefðu þurft að ræða. Ég var alla tíð mjög dugleg að hlaupa frá fólki ef upp komu erfiðleikar og nú var þetta að koma í bakið á mér.

Hólmfríður kallaði þetta uppsöfnun af verkefnum í bakpokann minn og nú þegar ég væri komin yfir fertugt þá væri pokinn orðinn svo fullur og þungur að ég væri farin að detta á hnén með hann og rísa upp aftur og detta aftur og rísa upp aftur. Við hvert fall komu líkamleg einkenni.

Nú skipti engu máli þó ég væri sterk því þegar poki er fullur er aðeins ein leið fær og hún er að byrja að tína upp úr honum og það gerðum við í dáleiðslunni.

Ég fór í 3 tíma til Hólmfríðar þar sem unnið var með streitu og það sem hún hafði skapað. Mér leið eftir fyrsta tíma eins og 90% þungu fargi væri af mér létt. 10 prósentin fóru í tíma tvö og get ég sagt að tími 3 hafi verið svolítið til að sýna mér frábæran árangur á stuttum tíma en ferlið sjálft var 5 vikur.

Mér líður ótrúlega vel í dag og er búin að læra af reynslunni. Stundum staldra ég við í vinnunni eða úti í matvörubúð eftir vinnu til að spyrja sjálfa mig: Hvað er streita að gera fyrir mig? Er hún að hjálpa mér? Líður mér betur með henni eða án hennar?

Ég reykti, drakk of mikið og borðaði nánast hvað sem var og alltaf með endalausar afsakanir fyrir öllu. Ég var oft á leiðinni að drepa í en alltaf komu ný boð og partý sem ég vildi mæta í og ég ætlaði að sjálfsögðu að vera með í þeim öllum á minn hátt. Ég var farin að drekka illa og mikið í að dæma fólk. Ég vildi ekki sjá sjálfa mig en var dugleg að dæma aðra. Hefði getað verið í fullu starfi við að setja út á fólk. Ég safnaði kílóum og bakverkjum og fullt af öðrum leiðindakvillum og svo var ég móð og másandi ef ég þurfti að ganga upp á aðra hæð. Reykingarnar, áfengið og slæmt mataræði var að drepa mig. Ég var að drepa mig. Þegar maður er kominn á fjandans botninn er ekki um annað að ræða en standa upp og gera eitthvað.

Ég hafði heyrt af Hólmfríði og var búin að vita af henni lengi og pantaði loks tíma.

Hér er ég á mjög slæmum stað andlega og líkamlega og ég viðurkenni alveg að þessi dáleiðsla var ekkert auðveld þar sem hinar ýmsu tilfinningar brutust út en hún gerði mér gott. Ég náði að slaka á og sjá hvar ég vildi byrja.

Það var eins og þetta væri sett upp á blað fyrir mig. Samt fékk ég bara spurningar sem ég svaraði svo allt kom þetta nú frá mér sjálfri og var róleg á meðan svo hugsanirnar komu ekki allar í einu.

Ég sá auðvitað um leið og hugurinn róaðist að ástæða fyrir því að ég gerði aldrei neitt var að ég vissi ekki hvar ég átti að byrja.

Í dáleiðslunni sá ég að það væri mér fyrir bestu að hætta að drekka og það gerði ég á hnefanum. Ég mæli nú alveg með meðferð samt en ég hafði ekki tíma fyrir hana. Til að losna við áfengið fór ég í 3 tíma á þremur vikum. Á fjórðu viku hætti ég svo að reykja og þurfti bara einn tíma í það.

Eftir heilar 6 vikur byrjaði ég að taka mataræðið í gegn og allar hinar vikurnar var ég að hreyfa mig daglega (göngutúrar eða sund) en mátti borða allt sem ég vildi.

Það kom mér virkilega á óvart að þessar 6 vikur sem ég hreyfði mig daglega en hélt sama mataræði og venjulega þá fitnaði ég ekki neitt þrátt fyrir að losa mig við sígarettuna.

Á sjöttu vikunni byrjaði ég að minnka allan mat um helming en borðaði allt eins og áður bara 50% minna. Þrjár kartöflur í stað sex. Eina ristaða brauðsneið en ekki tvær. Hálft súkkulaði en ekki heilt og þannig mætti lengi telja.

Þetta hljómar kannski eins og ævintýri sem var ekkert mál en það var það sko ekki.

Ég var á flugi í fráhvörfum og stundum þannig að ég vissi ekki hvar ég væri þegar ég vaknaði. Það sem hjálpaði mér að komast í gegnum fráhvörfin var minningin um dáleiðsluna.

Einhvern veginn sat vinnan í undirmeðvitundinni sem gaf mér styrk og hjálp til að komast í gegnum þetta.

Ég er ekki með gigt og ég hef ekki lent í slysi. Ég er með verki og vöðvabólgu sem hafa verið reglulega til staðar síðan ég var tæplega tvítug.

Í dáleiðslunni fór ég til baka þar sem ég var unglingur. Ég gerði miklar kröfur á sjálfa mig í menntaskóla og virðist hafa þróað með mér mína fyrstu verki í skóla. Ég var mjög vinsæl og alltaf kát og hress en ég vildi líka allt fyrir alla gera og lagði mig alltaf fram í að gera öllum til geðs. Ég var dugleg að passa systkini mín og ég sá líka um heimilið af fullum krafti ásamt foreldrum mínum á meðan ég var að læra. Þar sem ég fór í þessar minningar finnst mér eins og ég hafi verið of ung til að bera alla þá ábyrgð sem ég bar og einfaldlega ekki verið nógu sterk til að vera til staðar fyrir allt og alla.

Í dáleiðslunni steig fram persónuþáttur sem vildi láta kalla sig ábyrgð. Ábyrgð bar mikla ábyrgð og þurfti því að þróa með sér verki til að halda sér vakandi. Ef ábyrgð varð verkjalaus og sofnaði á vaktinni gat eitthvað farið úr skorðum. Ábyrgð sagðist ekki vera sér hluti af mér heldur sagðist hann starfa með öðrum persónuþætti sem hann vildi kalla fullkomnunaráráttu. Ábyrgð og fullkomnunarárátta voru eins og par. Þau störfuðu saman og vildu standa sig. Saman voru þau frekar alvörugefin og þung. Þau voru þó alls ekki þunglynd. Saman kölluðu þau fram verkina til að minna á sig.

Hvernig í ósköpunum gat þetta verið niðurstaðan að ábyrgð og fullkomnunarárátta sem teymi kölluðu fram verki? Í raun og veru var það ekkert skrítið að þessir þættir kölluðu fram verkina þar sem það var mjög mikilvægt fyrir mig sem unglingur að standa mig í skóla, vera vinsæl, eiga marga vini og vera ábyrg heima og hugsa um litlu systkini mín. Ég hagaði mér eins og fullorðin þó ég væri ekki fullorðin en þegar ég varð fullorðin breyttist heldur ekkert nema ábyrgðin varð sterkari. Ég hélt fast í ábyrgð sem hélt fast í fullkomnunaráráttuna. Ég sá um að reikningar væru greiddir, ég passaði fyrir systkini mín, hugsaði um aldraða tengdaforeldra mína, þreif heima hjá foreldrum mínum og var með óþarfa áhyggjur af börnunum og við þetta urðu verkirnir sterkari.

Nú var ég hins vegar búin að fá nóg og tilbúin að sleppa tökum. Til að losna við ábyrgð og fullkomnunaráráttu þyrfti ég að byrja á að hugsa betur um mig og læra að svara eins og ég vildi en ekki koma með svör sem aðrir vildu fá. Það var byrjunin. Að losna við ábyrgð þýddi ekki að ég yrði ábyrgðarlaus heldur bæri ég minni ábyrgð. Ég myndi fyrst og fremst bera ábyrgð á mér og svo fengi ég aðra til að bera ábyrgð með mér. Ég þyrfti ekki að gera þetta rétt né rangt heldur eins og mig langaði til. Að viðurkenna mistök hefur alltaf verið erfitt en nú mátti ég gera mistök. Það er nefnilega gríðarlega krefjandi og mikill streituvaldur að vera fullkominn.

Ég kom í 2 tíma til Hólmfríðar þar sem fyrri tíminn var í 90 mín og seinni í 60 mín.

Nú eru tvær vikur síðan ég kom í seinni tímann og er ég algjörlega verkjalaus. Til að byrja með fóru verkirnir að færa sig. Þeir hurfu ekki strax. Það varð gífurlegur léttir á öxlum og brjóstkassa og ég fór að verða aum í mjöðmum um tíma. Ég fékk líka dofa niður í fótleggi áður en verkirnir hurfu algjörlega. Undirmeðvitundin er eins og öflugt verkfæri. Það er stórkostlegt að sjá hvað hægt er að gera með huganum, koma sér úr skorðum og svo aftur í lag.

Ef líkaminn er fullfær um að veikja sjálfan sig hlýtur hann að vera fullfær um að koma sér í lag aftur.

Ég hef verið á frekar erfiðum stað tilfinningalega í 6 mánuði og hef bætt á mig á þeim tíma.

Ég hef ekki borðað meira en áður né hreyft mig minna en samt bætt á mig. Komin í dáleiðslu til Hólmfríðar til að finna út hvað ég geti gert. Eftir hálftíma viðtal komumst við að þeirri niðurstöðu að streita og álagið hjá mér síðustu mánuði hafði hægt á brennslunni hjá mér og við þyrftum að vinna með álagsþættina hjá mér. Persónuleikaþættina sem tóku stjórn á álagstíma.

Streita var kölluð fram þar sem hún sagði okkur frá hlutverki sínu í lífi mínu. Hún kom því frá sér að hún væri að passa upp á að ég gerði allt sem ég þyrfti að gera vegna breyttra aðstæðna og að ég myndi ekki særast tilfinningalega. Kallaður var fram annar persónuleikaþáttur af mér sem vildi kalla sig hamingja. Hamingja var sjaldan við stjórn eða nánast aldrei síðustu mánuði. Það eina sem hún hafði fært mér eftir breytingarnar var matur en þar sem hamingja var ekki að sinna hlutverki sínu eins og áður gat hún ekki séð um neitt annað fyrir mig lengur og því væri ég að safna kílóum.

Við fórum á staði þar sem hamingja var áður í fullu hlutverki þar sem ég var ánægð og sátt með lífið. Hamingja var orðin þreytt á hlutverki sínu og vildi helst fá að fara sem mér fannst auðvitað alveg hrikalegt. Það væri ekki gott að sitja eingöngu uppi með streituna. Við spurðum hamingju hvað þyrfti að gerast til þess að hún kæmi aftur eins og áður í hlutverk sitt og hún sagði að streita þyrfti að víkja. Og hvað þurfti til að fá streitu til að víkja? Jú, streita var með kröfur líka og hafði engan áhuga á að víkja nema ég myndi sleppa taki á ákveðnu fólki. Ég átti ekki að minnka samskipti við ákveðið fólk heldur fara. Þetta var fólk sem hafði mikil áhrif á mig vegna breytinga í lífinu og nú var streita að sýna mér fram á að til að hún myndi víkja yrðu ákveðnar persónur að víkja úr lífi mínu og hún sagði einnig að ef ég myndi ekki gera það myndi hún kalla á kvíða. Streita var hörð á sínu og ekki hægt að semja við hana svo nú stóð ég frammi fyrir því að þurfa að loka á ákveðnar manneskjur eða halda áfram með streitunni sem myndi fljótlega kalla fram annan þátt sem ég hafði ekkert með að gera.

Hér var dáleiðslan orðin mjög krefjandi en samt skemmtileg. Ég fór í minningar þar sem ég hafði áður getað gert allt sem ég vildi án streitunnar. Þar sem ég var á fullu í starfi og að gera ýmislegt annað líka. Ég var hamingjusöm, orkumikil og með nóg að gera en samt streitulaus. Þessar minningar sóttum við í dáleiðslunni og komum þeim fyrir á ákveðnum stað þar sem þær voru stækkaðar. Eftir minningaflakk í svolitla stund varð mér ljóst að ég hafði undanfarna mánuði verið á villigötum og tekið alrangar ákvarðanir og leyft fólki að hafa veruleg áhrif á mig tilfinningalega sem var ekki einu sinni að vilja mér vel. Hér sá ég það svo skýrt. Hversu vitlaus hafði ég verið? Allt þetta til að eltast við viðurkenningu sem ég var svo ekki einu sinni að fá.

Nú var mér ljóst að ég þyrfti að breyta aðstæðum. Ég var ekki að fara til baka í gamla lífið mitt heldur á alveg nýjan stað sem virtist mjög spennandi. Ég sá nýjar leiðir sem ég var sátt við. Við spjölluðum aftur við streitu sem var nú orðin rólegri því ég var byrjuð að segja henni frá því sem ég hafði séð og sagðist vera á leiðinni að gera þær breytingar sem hún vildi. Hún ákvað að gefa mér tíma fyrir breytingarnar og var tilbúin að sleppa hlutverki sínu á meðan ég væri að komast í gegnum ákveðið ferli því ég ætti erfitt með að klára málið strax. Ég þurfti smá tíma til að klára hlutverk mitt í því sem ég væri búin að koma mér í.

Hamingja varð svo ánægð með niðurstöðuna að hún ætlaði meira að segja að vera hjálpsöm og koma af fullum krafti aftur í líf mitt til að sýna mér stuðning. Hún bað mig þó um að breyta bæði mataræði og hreyfingu því hún væri bæði orðin leið á æfingunum í ræktinni og sama matnum dag eftir dag. Ég gaf henni loforð um að gera mitt besta í því.

Núna þremur mánuðum síðar er ég búin að missa 8 kg án þess að hafa fyrir því og ég er ánægð með nýju breytingarnar.